“Gelseydin�
Bir şarkı çalıyor o en ince telden,göğsümü sızlatıyor bu melodi,tanıdık bir iz senden….Sürükleniyorum arkandan,kırılmış bir dal misali.Sokakların o belirsiz beyaz çizgisi gibi sıradan ilerliyorum önümde bir başka sen…
Şarkının bittiği yerde tekrar başlıyor aynı melodi,yolun bittiğini düşünüyorum peşimde bir başka sen.kurtulduğum bir düş oluyorsun uyanmadan önce,kalbimin en ağır ritimlerindeki o vurgulama oluyorsun.
Duvardaki saat seni gösteriyor ve dakikalar hep seni bir dakika geçiyor,peşinden geliyorum sisli ve zorlu bir anda,sen elimi uzattığım yerde kayboluyorsun.tanıdığım ilk kelime ve unuttuğum son cümlede kalıyorsun.Kulağımda aynı melodi “gelseydin� değişmezdi hiçbir düşünce aklımdaki yerde,sarmazdı beni sen diye avunduğum gece…kollarında can veren bir çiçek gibi,sessizce düşerdim yere.
Dudağımdan düşerdi bu şarkı,bir daha hatırlamazdım seni,yada hatırlayacak bir iz kalmazdı.tüm evimi sarar asi bir yalnızlık,Ben bildiğim o köşede ve bildiğim bir melodiyle “gelseydin� söylerken o dilsiz şarkıyı,hıçkırıklarımla bir boğulurdum,sen diye hiçbir şey kalmazdı.Kaldıkları kadarıyla aklımdasın zaten,eskileri toplayan bir eskici gibi boynunu eğer giderdim.içimden küfretmek gelirdi ama inceltemezdim düşünceleri,her ezberde bir sen…
Sorgusu bitmedi daha bahçemdeki papatyanın,en son o görmüştü seni,gözlerinde bir parça göz yaşıyla,bir o saymıştı kaç adımla uzaklaşıp gittiğini…rüzgar eğse de boynunu söylemedi bir cümle,bana sana ait tek bir düş bırakmadı…
Kulağımda hala o melodi,acı bir keman sesiyle,sokaklardaki o çizgi…sürükler gider beni,karanlıklardan öte bir yere.
Maglumiyetiyle saklı bir kent misali.
Sen güneşsiz bir sabah getirirken taze bir mezara,papatyaların solduğu gibi soldum.yazdıklarımla beraber yine o melodi…�Gelseydin�… Gelmedin…
Değişir miydi sanıyorsun her şey,her şey o kadar eskiyken sen gibi…Tüm eskileri toplamış bir eskici gibi ,Vakti gelince terk edilecek bu şehir,her şey mevsimsiz bir kar misali…Gel
seydin.
Gelmedin…
