Keske..
Sizin hiç keşkeleriniz oldumu?
Önceleri ey aşk,çık ortaya ordasın biliyorum ,görüyorum duyuyorum diye haykırırken,sonraları onu bulmuşken kaybettinizmi hiç?
Sevginizle boğdunuzmu hiç karşınızdakini.. Nerdesin,kimlesin,kaçta dönersin,bu gün buluşacakmıyız,benim sevdiğim kadar seviyormusun beni vs. vs.
Peki izah ettiniz mi kendinizi,kabullendirmeye çalıştığınız mı kendinizi karşınızdakine?
Neden anlamaz insanlar kendilerini,birbirlerini,neden hep izah etmek kabullendirmek ister keÅŸkelerini vede sevgilerini?
Durun ben biraz anlatayım,her insanın ben böyle deÄŸilim,ben anlatmam kendimi deyipte izah ediÅŸlerini kendilerini…
Aslında bu insanın oğasında varolan bişeydir,serde mükemmeldir ya her insan kendine göre,keşke demez ve pişmanlık duymaz ya yaptıklarından.. İşte biz en güzel örnektik bu sınıftaki insanlara..
Bir erkek olarak hani deÄŸiÅŸkelnliÄŸin baÅŸladığı cönem vardırya askerliÄŸin bitiÅŸi ve yeni hayata uyanmak..Ä°ÅŸte bende o dönemlerde tanıdım hayatıma giren en güzel ÅŸeyi…
Önceleri arkadaÅŸtık.. ve derken yıllar geçer bu dostluk sevgiye dönüşür..Benim hikayemde böyle baÅŸladı…
Aşkı aramakla,keşkelerle ve sevmeye çalışarak geçirdiğim zamanlarımda yorulup düştüğüm anda ellerimden tutup kaldırdı beni,sevdi,ruhumu okşadı sözleriyle,en güçsüz olduğum o anda sevgisiyle güçlü kıldı beni..
Aradığım,arayıpta bulamadığım,geleceğim,ömrüm herşeyim oluverdi..Ama dedim ya arkadaştık yıllarca,sevgili değil tanımıyorduk birbirimiz sadece aşıktık kördü gözlerimiz.. yavaş yavaş tanımaya başlarken birbirimizi parıldamaya başladı hançerler yani keşkeler ve izahlar..Ben böyleyim benim karekterim şöyle doğrularım bunlar,sen niye böyle davranıyorsun keşke böyle olmasa ve nice şikayetler ve sorular..
Aslında bu izah ediÅŸler kendimizi,deÄŸiÅŸtirmeye çalışmaktı birbirimizi istediÄŸimiz gibi yapma.. kurallarımızı,doÄŸrularımızı uygulayan birer prototip haline getirme…
Sonramı?
Hiçte tahmin ettiÄŸiniz gibi olmadı yaralanan aÅŸk ölmedi.. anladık hatalarımızı deÄŸiÅŸtirmekten önce anlamaya yorduk,vazgeçtik beklentilerimizden vede keÅŸkelerimizden,izah etmekten çok olduÄŸumuz gibi kabullenmeye daha çok sevmeye harcadık enerjimizi…. BaÅŸardıkta
Tabiki bunları yaparken kavgalarımız,ayrılıklarımız oldu ama asla vazgeçmedik birbirimizden.. Aşk acı veren zihinsel bi hastalık olmadı bizim için..Yaşanılası bu duyguyu,en yoğun ve en güzel şekilde paylaşıyoruz nihayetinde..
Yani demem o ki; bırakın kendinizi izah edişlerinizi,beklentilerinizi,keşkelerinizi..Dalın aşkın içine bunlarsız,boğmayın karşınızdakini sevginizle..Becerebilirseniz tüm bunları paylaşırsınız yazdıklarınızı biyerlerde birileriyle anlatırsınız aşkını..
EÄŸer beceremezseniz her biten aÅŸkınız gibi acıyla biter herÅŸey,yorulan aÅŸk düşer ayaklarınızın dibine ama yinede vazgeçmeyin sevmketen en azından denediniz…
Çünkü AÅžK buna deÄŸer……
